Blog serie over hoop - IJsland geiser

De vloer is lava | Blogserie ‘Hoop’

En weer heb ik een writer’s block. Denk ik: ‘’God, waar ben ik aan begonnen.’’ Mijn vingers hangen boven het nummer van mijn editor. Of haperen op het playknopje van Netflix* . Ik kijk grappige gifjes van honden in kostuum. Vind artikeltjes over vakanties in Frankrijk en ruzie op de achterbank. Doe alles behalve schrijven.

Twee keer uitstel heb ik al gehad.
Zal ik zeggen dat het me niet lukt? Dat mijn hooppotje is uitgelekt? Er is maar één zin die constant door mijn hoofd spookt. Dagenlang. Vanaf het moment dat ik dacht: ik moet weer schrijven over hoop, is dit het enige waar ik aan kan denken:

‘’Hoop als een anker voor mijn ziel.’’

Ik kan nu doen alsof ik veel van boten weet.
Gewichtig praten over hoe smal een anker is in vergelijking met zo’n boot.
Maar ik heb alleen mijn zeildiploma A, waarmee ik legaal in een zeilboot ter grootte van een wasteil mag varen. Eigenlijk zou ik ook schrijven over IJsland – had ik beloofd aan de editor. Daar was ik laatst. Het land waar Vikingen komen aanvaren. Land van vuur, en ijs, heul veel water, land waar de vloer altijd lava is en de natuur zo woest dat je wel in God gaat geloven. Ik had bedacht dat hoop dan de warmte was in de kou, een veilig thuis komen is in de sneeuw.

Maar misschien is dit genoeg. Dat ene zinnetje.

Wandelen IJsland

Paardenwimpers IJsland

Waterval IJsland

Ik ben ergens achter gekomen.
Of nouja, twee dingen.

Één: ik houd van groots en meeslepend. Ja, ik zie er uit als een lief, onschuldig meisje, zo’n walgelijk figuur dat rechtstreeks uit een Disneyfilm is weggelopen.
Maar stiekem ben ik een immense dramaqueen. Intens is mijn favoriete woord, en ik gebruik het ongeveer elke tien seconden. Vrienden verzuchten regelmatig dat mijn leven een soap is. I too like to live dangerously. Mijn leven is een goed verhaal en ik houd er van, geniet van ups en downs. Kom in situaties terecht waarvan mensen denken: seriously? Jongens die in een vechtpartij over mij belanden. Pistolen, auto-ongelukken, ontmoetingen met de koning, hoofdrollen in films, ontmoetingen met beren… Heb het allemaal meegemaakt. (En nog steeds wordt ik tien jaar jonger geschat, maar dat zullen die prinsessenlooks zijn).

Maar dit is het tweede wat ik ontdekt heb: soms zijn dingen (pieppiep)klein**. Een pastoor van een kerk waar ik laatst was vertelde: ‘’Toen ik gedoopt werd, dacht ik: DIT IS HET. Ik maakte me klaar om een emmer van Heilige Geest over me heen te krijgen. Maar er gebeurde niets. Ik zat maar te wachten op een gevoel. Maar ik kwam er achter: het is ook groeien. Geloven: ik ben in en in verweven met hem. En vanuit die relatie komt er ook gevoel.’’ Soms ervaar je begrippen als liefde, hoop en Heilige Geest, niet zo als een ‘halleluja’, sta je niet zo te juichen met een lied op je hart, klingelend met je tamboerijn, terwijl de bomen in het veld mee klappen.

Dit is wat ik ontdekt hebt: soms zijn dingen klein, en juist dat maakt ze intens kwetsbaar en kostbaar (>dat woord gebruikte ik niet expres). Zoals een eerste kriebel voor die jongen die je jarenlang gefriendzoned hebt (girls, you know what I’m talking about). Een zinnetje uit een lied wat weken blijft kleven in je hoofd omdat het zo perfect aansluit bij jouw situatie. De wimpers van een IJslands paard. Een kleine nul achter de 100 maakt ook best wel verschil, ben ik  achter gekomen nu ik een grote meid met een beetje €€ ben.

Hoop als een anker voor mijn ziel.

Hoop als dat kleine, bengelende ijzeren ding (of is het brons?).
En, ineens schiet me wat te binnen: God die houdt ook wel van het kleine.

Kwam God in de lava? In de stormen? Lijkt hij op de brute mythen van de Vikingse goden, vol geweld, en leven, en vruchtbaarheid en storm? Ook. God zit daar ook in. Maar het lijkt een natuurwet, Gods wet eigenlijk: dingen beginnen vaak klein. Kan God een boom neerzetten in één keer? Zonder twijfel. Kan hij een mens in één adem creëren? He just did. Maar soms doet hij het niet. Komt hij in het kleine. Een briesje wind, bij Elia op de berg. Een baby’tje, in de armen van een tiener.

Dus als jij je hopeloos voelt, kijk dan uit naar de kleine sprankjes van hoop. Het hoeft niet altijd groots en meeslepend. Het begint klein, maar als het begint… Dan wordt het steeds groter. Zoals de wimpers van een IJslands paard.
Okay, geen goede vergelijking.
Beter: zoals een geiser die langzaam borrelt en ineens omhoog springt.
Groots, meeslepend. Klein en kwetsbaar. Hoop is het allemaal.

—–
P.s.: We weten wie dat Anker is. Een persoon, en Hij maakt me blij. Het vers gaat ook dan ook verder.

In haar hebben wij 
een anker voor de ziel
dat veilig en vast is
en ‘binnenkomt tot binnen
het voorhangsel’

waar als voorloper voor ons
Jezus is binnengekomen,
toen hij
‘naar de ordening van Melchisedek’
hogepriester werd
tot in de eeuwigheid. 

(Hebreeën 6:19-20)

* Goede hoopvolle serie: Call the Midwife
** PIEP-KLEIN SNAPPIE IS LACHEN WANT IK HEB AL WEKEN LAST VAN MUIZEN IN HUIS OK IS NIET LACHEN TIPS ZIJN WELKOM OK DOEI.