Vechten en hoop
Er zijn 3 reacties geplaatstVorige week vrijdag is het WK voetbal weer begonnen. Waar de verkiezingen net afgelopen zijn switcht de media moeiteloos naar berichtgeving, die vooral bezig is met het wel en wee van al onze oranje helden die in Zuid-Afrika hun trots verdedigen…
Sport heeft iets moois. Op de een of andere manier verbroedert een wereld- of Europees kampioenschap voetbal enorm en kunnen we, zelfs als de grootste vijanden, twee keer drie kwartier samen op iets moois hopen.
Ik vind het zelf altijd geweldig om te zien hoe een heel land achter een voetbalteam kan gaan staan en hoe er ineens 16 miljoen mensen zijn die een mening hebben over het speelsysteem van Oranje, de looplijnen van Arjen Robben en hoe Yolanthe zich toch echt niet teveel met Wesley bezig moet houden deze maand.
Toch is het interessant om na te denken waarom voetbal nou juist verbroedert. Natuurlijk is het een volkssport en is het cultureel gegroeid, maar hoe kan het zijn dat we schreeuwen als een klein kind als Nederland een doelpunt scoort? Soms lijkt het wel alsof iets oer-menselijks naar boven komt wanneer we voetbal kijken en wanneer we als land meeleven.
Als je in de bijbel kijkt zie je in de vier evangeliën hoe Jezus zich over de aarde beweegt. Hij is een man die door velen wordt verketterd, voor gek wordt uitgemaakt, maar uiteindelijk toch zijn doel voor ogen blijft houden, blijft volhouden en uiteindelijk zelfs vol liefde voor de mensen die hem uitspuugden stierf.
Is het niet gewoon zo dat we diep van binnen op zoek zijn naar mensen die kunnen volharden in de dingen die ze doen? Dat we zoeken naar helden die niet opgeven, maar door blijven vechten, bij welke tegenslag ook, soms tegen beter weten in?
Misschien is dat wat we mooi vinden aan sport, misschien is dat wat ons laat meeleven met een voetballer: de diepe overtuiging en de diepe kracht om keihard voor iets te vechten, om ergens voor te gaan, ook al is de situatie nog zo uitzichtloos.
Misschien is een WK voetbal wel één van de weinige keren dat we hoop ervaren. Hoop dat het land waar wij wonen, de wereldbeker wint. En dat terwijl dit helemaal niets voor ons eigen leven betekent.
Misschien hebben we onszelf de afgelopen jaren afgeleerd dat we soms best ergens voor mogen vechten. Dat niet alles ons aan komt waaien, maar dat je soms keihard moet werken om iets moois te bereiken. Jezus heeft, in de uren voor zijn dood, in de tuin van Getsemanee keihard moeten werken om vol te blijven houden. “Vader, als het mogelijk is, laat deze beker dan aan mij voorbijgaan! Maar laat het niet gebeuren zoals ik het wil, maar zoals u het wilt”.
Misschien hebben we afgelopen jaren hoop verloren op betere tijden. Hebben we situaties geaccepteerd “zoals ze zijn”. En durven we niet meer te verwachten dat situaties, door soms hard te werken, beter worden.
Geniet in de eerste instantie van het WK en de gezelligheid die daarbij komt kijken. Het is een nationaal feest en daar mag je van genieten. Maar probeer het tegelijkertijd ook eens van een andere kant te bekijken. Durf jezelf eens af te vragen hoe vaak jij genoegen neemt met een situatie, terwijl God je misschien wel uitdaagt om voor dingen te vechten. En durf, samen met Jezus, de uitdaging aan te gaan om te hopen en om in die hoop te vechten voor een situatie.
Eén van de mooiste teksten vind ik Psalm 71:20. In The Message vertaling staat daar: “Though you have made me seen troubles, many and bitter, you will restore my life again”.
Geniet van het WK. En oja, over de vraag of je koning Jezus of koning voetbal vereert mag je lekker zelf nadenken :P
Christiaan
RSS
english information