He sings because of me (getuigenis)

Als klein meisje ging ik altijd trouw met mijn ouders mee naar een hervormde gemeente. Toen ik 14 was veranderde dit en ging ik af en toe nog mee. Toen ik echt ging puberen, wilde ik liever met vriendinnen stappen op vrijdag en zaterdag. En om dan op zondagochtend weer vroeg je bed uit te komen, dat zag ik niet zitten. (Dat opstaan is eerlijk gezegd nog steeds wel eens een opgave!) Daarnaast ontwikkelde ik vanaf mijn 15e een eetstoornis. Ik raakte steeds verder verwijderd van het geloof. Op een gegeven moment merkte ik dat ik er zelden tot nooit meer aan dacht of mee bezig was.

Toen ik ging studeren veranderde er in eerste instantie niet veel. Ik ging nog steeds vaak op stap en het kwam geregeld voor dat ik de volgende ochtend niet meer wist wat ik die nacht ervoor had uitgespookt. Daarnaast nam mijn eetstoornis steeds grotere vormen aan. Ik vond mezelf nog steeds te dik en ging steeds minder eten. Op een gegeven moment leefde ik op een schaaltje yoghurt of een appel per dag. Zowel lichamelijk als geestelijk kon ik het eigenlijk niet meer aan.

Studentenvereniging
Totdat ik via school in contact kwam met iemand van Studentenvereniging Navigators. (Als je nog een vereniging zoekt, een aanrader!) Hij nodigde mij uit om eens te komen kijken. Ik ben toen samen met een vriend langs gegaan en heb een erg leuke avond gehad. Wat ik daar zag, dat kende ik uit mijn eigen omgeving niet. Iedereen was vriendelijk tegen elkaar en accepteerde je zoals je was. Je hoefde je hier niet beter of mooier voor te doen en dit vond ik erg bijzonder. Ik was gewend dat je constant je mannetje (in mijn geval vrouwtje) moest staan en aan bepaalde normen moest voldoen om ‘erbij’ te horen. Ik kwam steeds vaker langs en hoorde ook steeds meer over wie Jezus voor mij persoonlijk wilde zijn. Ik werd nieuwsgieriger naar wie Hij was en waarom iedereen zo’n fan van Hem was.

Genezing
Op een gegeven moment was ik in gesprek met dezelfde jongen die mij in contact had gebracht met Navigators. Hij vertelde mij dat wanneer ik echt wilde weten wie en hoe Jezus was, ik dat aan Hem mocht vertellen. Op dat moment ben ik in mijn kamer op mijn knieën gegaan en heb ik gezegd: “God, ik weet niet precies wie u bent, maar ik wil U leren kennen, bij U horen”. En ook: “Ik heb iets nodig om echt te geloven dat U er bent, wilt U mij genezen van mijn eetstoornis”? Kon ik daarvoor eigenlijk alleen maar huilen van uitzichtloosheid, toen ik die woorden had uitgesproken, gebeurde er iets met mij waardoor ik 100% zeker wist: God is hier. Ik voelde dat hij mij genas en mij al mijn zonden vergaf, dat Hij mij zo wit als sneeuw maakte en ik wist: Hij heeft mij genezen! Ik heb toen heel intens gehuild en niet van verdriet, maar van vreugde! Ik wilde het wel van de daken schreeuwen. Iedereen moest het horen!

Volledig vrij
Vanaf dat moment stond mijn leven helemaal op z’n kop. Mijn dagelijks leven bestond voor een groot gedeelte uit verkeerde patronen en die wilde ik uit liefde voor mijn God doorbreken. Dit vond ik best lastig en ik kwam erachter dat ik maar al te graag de touwtjes in eigen handen wilde houden, terwijl ik ze juist aan Hem mag geven. Hij weet hoe ik het beste tot ontplooiing kan komen en hoe ik mij kan ontwikkelen tot de vrouw die Hij voor ogen heeft.

Toen ik in mei naar het Soul Survivor festival ging werd ik mij tijdens de aanbidding heel erg bewust van het feit dat ik echt alles aan hem mag leren geven. Een vriendin, die naast mij stond, begon voor mij te bidden. Op een gegeven moment zag zij een beeld van mij met mijn armen op mijn rug vastgeknoopt met witte doeken. Jezus probeerde ze los te maken, maar ik duwde Hem steeds weg. Dit beeld gaf zo goed weer hoe ik zelf de controle wilde houden en dat ik mij nog niet echt vrij kon voelen omdat ik alles nog zelf wilde houden.

Dat moment is een soort keerpunt geweest in mijn leven. Vanaf toen ben ik steeds bewuster gaan proberen om alles aan God te geven. Ik ben zo dankbaar dat Hij mij gezien heeft op het moment dat ik het niet meer wist en ik verlang ernaar om volledig vrij te zijn. Mij vrij te bewegen in het land van God en mij in te zetten om mensen steeds meer van God te laten zien.

“The LORD your God wins victory after victory and is always with you.
He celebrates and sings because of you, and he will refresh your life with his love.” (Sef. 3:17)

Irene
 

Reageer op dit artikel


Er zijn 7 reacties geplaatst

#7 Eline reageerde op 23 March 2011:

Op deze meid ben ik ZO trots! Altijd al geweest!

#6 Dieuwke reageerde op 23 March 2011:

Wow Irene! Wat mooi :-) Ik ben zo blij dat God je heeft aangeraakt en zo Zijn weg met jou is gegaan, gaat en ZAL gaan! Keep trusting Him!

Liefs from a holy nerdie

#5 Yldau reageerde op 23 March 2011:

Irene.... je bent zo prachtig!
Ik wist je verhaal, maar vind het heel mooi hoe je het hier verwoordt en ook hoe je Jezus laat spreken in je hart!

Koesje, van je zoesje :)

#4 Bette de Mooij reageerde op 23 March 2011:

Heey Irene,

Mis je bij de vereniging! maar geloof echt dat God je gaat gebruiken!! Ik zag altijd al iets speciaal in jou van God toen ik bij de vereniging kwam!! Blijf in God! Hij heeft een hoopvolle toekomst voor je!!!

xxx Bette

#3 Almara reageerde op 20 March 2011:

Echt geweldig om te lezen!! God is zo goed!

#2 Irene reageerde op 17 March 2011:

Hoi Annelien,

Bedankt voor je reactie!

De vertaling van Sef 3:17 is volgens de Contemporary English Version van 1999

groetjes, Irene

#1 Annelien reageerde op 16 March 2011:

Hoi Irene,

Een heel mooi artikel, gaaf om te zien hoe God je leven veranderd heeft! De vertaling van Sef. 3:17 vind ik ook heel mooi, mag ik vragen welke vertaling dat is?

Groetjes, Annelien