Op water lopen is eng

 
Op water lopen is eng

Ik denk dat God er, op de een of andere passievolle manier, van houdt om Zijn kinderen soms eens flink uit de veilige zones te trekken. Om maar met mijzelf te beginnen: gisteravond was mijn eerste uitstap-moment om buiten mijn eigen gemeente te gaan spreken voor jongeren. In de aanloop er naar toe heb ik God meerdere malen de vraag gesteld of Hij echt wel de goede Dochter voor Zich had? God glimlachte en zei niets.

Direct moest ik denken aan Petrus die zich vol overgave uit de boot stort en op het water loopt. Petrus, type 'haantje de voorste', gunt zichzelf de kans en pakt het moment. Want Hij ziet Jezus. Drie seconden later ligt hij in het water te spartelen, zijn blik dwaalde een moment af. Het is onmisbaar belangrijk hoe we onze blik op God gericht houden. En vooral beseffen wat de impact daarvan kan zijn. Op water lopen is eng, maar om bij Jezus te komen zullen we toch echt onze veilige boot uit moeten en onze ogen op Hem gericht houden.

Soms zou ik al mijn christelijke vrienden fijn bij elkaar willen houden. Een warm nest met elkaar. Niks mis mee als je het mij vraagt. Lekker comfortabel, maar dan blijkt al snel dat het niet altijd Gods bedoeling is. Sterker nog, Hij leert ons 'vliegen' door ons het nest uit te duwen. Iedereen kent wel dat voorbeeld van een adelaar. De moeder-adelaar die haar vogels letterlijk het nest uit duwt. Angst om te vliegen? Nou, die zet je dan maar opzij! Ik verwacht ooit nog eens zo'n Pixar film. Ik denk daarin wel wat christelijke boodschap te kunnen ontdekken.

Petrus is dapper, maar niet dapper genoeg. Zijn voeten zakken weg in het water. Ik vraag me af hoe zijn vrienden erbij hadden gekeken. Misschien hadden ze hem wel vaker zo op zijn snufferd zien gaan. Stootten ze elkaar aan en zeggen: 'Ik zei het je toch.’ Ik bedacht me wat mijn rol was als christen. Ben ik ter aanmoediging of ontmoediging ten opzichte van mijn eigen broeders en zusters? Gisteravond sprak ik bij de jongeren over het vaderhart van God. Ik geloof dat Gods hart hierin is, dat we elkaar een hart onder de riem steken. Een knuffel en een beslist goed woord als het nodig is. Feedback in alle liefde. Jezus laat Petrus en laat jou in ieder geval niet alleen. Hij snelt op Petrus toe en hijst Hem overeind. Ook al loopt Hij op het water, Hij begrijpt de ernst.

Als je het mij vraagt, zorgt twijfel ervoor dat de golven niet onder je voeten blijven. Petrus begon goed, maar stapte mis, omdat hij zijn focus een ogenblik verloor. Als we dicht bij Christus blijven is er denk ik weinig om zorgen over te maken wat dat betreft. Want Hij is IN jou en jij bent IN Hem! God trekt niet voor niks soms zo hard aan ons. Hij wil onze blik verleggen van het warme nest in de boom naar de takken omlaag. Tot we landen op de grond en we met Hem meelopen.

Een andere omgeving, maar een betere bestemming!

Stella Kralt

Reageer op dit artikel

Er zijn 3 reacties geplaatst

#3 elizabeth reageerde op 15 February 2013:

De Geest van Christus liep over het Water, God riep Petrus, maar het Geloof van Petrus was niet gebouwd op de Rots,zijn Geloof was niet Echt, doorom zakte Petrus omlaag,hij geloofde Jezus niet, maar wilde wel van al de Apostelen de eerste zijn.eigenlijk was de eerste apostel van Jezus Maria van Magdala. die begreep de Here op zijn Woord.

#2 marieke reageerde op 11 February 2012:

Wat bijzonder!!

ik lees dit stukje..en zit in een tijd dat" op water moet gaan lopen"!!
Wat super dat je dan weet dat Jezus hand naar bij is..als je toch op de omstandigheden ziet...en wat heeft HIJ een geduld met ons!

bedankt..voor je bemoediging.

#1 Erwin reageerde op 31 January 2012:

Wat grappig, toevallig afgelopen zondag is er bij ons in de gemeente ook gesproken over het vallen uit het nestje van de Adelaar en uitstappen uit de comfort zone ;)

Mooie stukje Stella!