Kerst
Er zijn nog geen reacties geplaatstKerst
Soms kun je iemand verschrikkelijk missen. Een goede vriendschap, een overledene, een leuk contact. Ik had een buurvrouw waarbij ik vroeger als kind de deur plat liep. Nu is ze dement en herkent ze me niet meer. Dat is best wel triest, vind ik. Of mijn oma. Overleden toen ik een tijdje in Spanje woonde. Toen ik even terug was in Nederland heb ik alles op de automatische piloot meegemaakt. Het verdriet begint nu pas een beetje te komen. Ja, het kan raar lopen in je leven met mensen om je heen.
Ik vraag me af of Jezus Zijn aardse vader en moeder zou missen nu. Natuurlijk, ze zijn allang in de hemel. Maar stel je toch eens voor, de tijd dat Hij nog niet gekomen was. In alle hemelse rust aan de borst van Zijn Vader (Johannes 1 : 18) in de heilige vertrekken. Zou Hij hebben rondgekeken? Zou Hij Zich al direct verbonden hebben gevoeld met Zijn vader en moeder? Ik denk dat Hij onwaarschijnlijk veel van ze hield. Al voordat Hij ook maar door de Geest in de moederschoot zou neerdalen. Kun je het je voorstellen? Nauwelijks. En toch, een beetje speculeren mag best. De Bijbel zegt er vrij weinig over, hoeft ook niet. Ik denk dat wanneer we Zijn hart kennen ook wel kunnen raden hoe Hij er instaat.
Gods hart klopt
Dus, God miste de aarde? Dat is misschien wel een beetje de gedachte die je uit mijn inleiding kan concluderen. Ja, ik denk het wel. God bedacht een oplossing ervoor: Zijn Zoon Jezus! De rest van dit verhaal kennen we allemaal. We vieren het ieder jaar immers. Als ik denk aan Gods hart dan denk ik altijd aan de dokter. De dokter die mijn bloed meet en in zo'n ouderwets pompje knijpt. God die naar de aarde kijkt en Zijn hart ritmisch laat kloppen, net als dat pompje. God die naar ons kijkt, naar jou of naar mij en Zijn hart begint sneller te kloppen. Gods hart doet van boem...boem..boem. Zijn hart stopt nooit met kloppen en klopte vast en zeker harder dan ooit toen Hij het niet langer meer kon aanzien toen Zijn Zoon stierf. God maakt Zijn hart zichtbaar in ons verdriet, onze woede, ons streven naar gerechtigheid en rechtvaardigheid.
Wat ik met Kerst vaak ervaar is dat ik verlang naar groter, beter, mooier en spektakel! Terwijl het sobere van Zijn komst blijft. Terwijl genieten 'm niet zit in een fantastisch feest maar eerder stil staan bij Degene die gezonden is door het hart van de Vader. En toch, ik verlang ook naar meer van Zijn hart. Niet om ineens allerlei goede dingen te gaan doen of het collecte bedrag te verdubbelen, maar juist om eens goed mezelf te laten beseffen hoe hard Hij mij mist. Hoe hard ik Hem mis, soms. God wordt niet dement of vergeetachtig, God gaat ook niet dood. Ik ben juist degene die het gevaar loop Hem met Kerst of allerlei extra drukte Hem te vergeten. Of juist Kerst niet te vieren hoe het bedoeld was, oorspronkelijk. Een baby'tje in een kribbe in plaats van een snoepreisje naar Amsterdam om daar eens flink uit mijn dak te gaan. Niks mis mee, zolang de juiste intenties er achter schuilen.
Rood en warm
Bloed is rood. Een hart is rood. Liefde is warm. Je kunt niet van God beweren dat Hij bot en harteloos is, met Kerst kun je het niet duidelijker krijgen hoeveel Hij van ons houdt. Een Koning die er voor kiest om in een grot te worden geboren. (even kijken naar de grondtekst)
Een Koning die kwetsbaar wil zijn, teer en naakt. God openbaart Zijn liefde, warm en vol. De verwijzing 'rood' is niet voor niets, een hart is rood. Zijn bloed is ook rood geweest. Liefdevol en als een warme deken op een koude nacht.
Ik wens je vanaf hier een hele warme Kerst toe, in de wetenschap dat Hij je niet vergeten is.
Alle goeds!
Liefs, Stella
Soms kun je iemand verschrikkelijk missen. Een goede vriendschap, een overledene, een leuk contact. Ik had een buurvrouw waarbij ik vroeger als kind de deur plat liep. Nu is ze dement en herkent ze me niet meer. Dat is best wel triest, vind ik. Of mijn oma. Overleden toen ik een tijdje in Spanje woonde. Toen ik even terug was in Nederland heb ik alles op de automatische piloot meegemaakt. Het verdriet begint nu pas een beetje te komen. Ja, het kan raar lopen in je leven met mensen om je heen.
Ik vraag me af of Jezus Zijn aardse vader en moeder zou missen nu. Natuurlijk, ze zijn allang in de hemel. Maar stel je toch eens voor, de tijd dat Hij nog niet gekomen was. In alle hemelse rust aan de borst van Zijn Vader (Johannes 1 : 18) in de heilige vertrekken. Zou Hij hebben rondgekeken? Zou Hij Zich al direct verbonden hebben gevoeld met Zijn vader en moeder? Ik denk dat Hij onwaarschijnlijk veel van ze hield. Al voordat Hij ook maar door de Geest in de moederschoot zou neerdalen. Kun je het je voorstellen? Nauwelijks. En toch, een beetje speculeren mag best. De Bijbel zegt er vrij weinig over, hoeft ook niet. Ik denk dat wanneer we Zijn hart kennen ook wel kunnen raden hoe Hij er instaat.
Gods hart klopt
Dus, God miste de aarde? Dat is misschien wel een beetje de gedachte die je uit mijn inleiding kan concluderen. Ja, ik denk het wel. God bedacht een oplossing ervoor: Zijn Zoon Jezus! De rest van dit verhaal kennen we allemaal. We vieren het ieder jaar immers. Als ik denk aan Gods hart dan denk ik altijd aan de dokter. De dokter die mijn bloed meet en in zo'n ouderwets pompje knijpt. God die naar de aarde kijkt en Zijn hart ritmisch laat kloppen, net als dat pompje. God die naar ons kijkt, naar jou of naar mij en Zijn hart begint sneller te kloppen. Gods hart doet van boem...boem..boem. Zijn hart stopt nooit met kloppen en klopte vast en zeker harder dan ooit toen Hij het niet langer meer kon aanzien toen Zijn Zoon stierf. God maakt Zijn hart zichtbaar in ons verdriet, onze woede, ons streven naar gerechtigheid en rechtvaardigheid.
Wat ik met Kerst vaak ervaar is dat ik verlang naar groter, beter, mooier en spektakel! Terwijl het sobere van Zijn komst blijft. Terwijl genieten 'm niet zit in een fantastisch feest maar eerder stil staan bij Degene die gezonden is door het hart van de Vader. En toch, ik verlang ook naar meer van Zijn hart. Niet om ineens allerlei goede dingen te gaan doen of het collecte bedrag te verdubbelen, maar juist om eens goed mezelf te laten beseffen hoe hard Hij mij mist. Hoe hard ik Hem mis, soms. God wordt niet dement of vergeetachtig, God gaat ook niet dood. Ik ben juist degene die het gevaar loop Hem met Kerst of allerlei extra drukte Hem te vergeten. Of juist Kerst niet te vieren hoe het bedoeld was, oorspronkelijk. Een baby'tje in een kribbe in plaats van een snoepreisje naar Amsterdam om daar eens flink uit mijn dak te gaan. Niks mis mee, zolang de juiste intenties er achter schuilen.
Rood en warm
Bloed is rood. Een hart is rood. Liefde is warm. Je kunt niet van God beweren dat Hij bot en harteloos is, met Kerst kun je het niet duidelijker krijgen hoeveel Hij van ons houdt. Een Koning die er voor kiest om in een grot te worden geboren. (even kijken naar de grondtekst)
Een Koning die kwetsbaar wil zijn, teer en naakt. God openbaart Zijn liefde, warm en vol. De verwijzing 'rood' is niet voor niets, een hart is rood. Zijn bloed is ook rood geweest. Liefdevol en als een warme deken op een koude nacht.
Ik wens je vanaf hier een hele warme Kerst toe, in de wetenschap dat Hij je niet vergeten is.
Alle goeds!
Liefs, Stella
RSS
english information