Over toewijding gesproken



Twee weken terug sprak ik over toewijding in een jeugddienst. Ik keek naar het publiek vanaf het podium en zag gezichten. Nietszeggende gezichten. Lachende gezichten. Verveelde gezichten. Ik wendde mijn blik af, pakte de microfoon en keek opnieuw. Toen zag ik een zaal vol van Gods kinderen, ieder bestemd voor een plan met Hem.

Toewijding
Als ik naar de afgelopen jaren kijk is toewijding een begrip wat we helaas niet meer zo naleven. Ik ben christen geworden in mijn veertiende, vijftiende levensjaar en hoe meer ik God op zocht, hoe dichter ik bij Hem leefde. En hoe harder ik groeide. Ik dacht er over na wat toewijding betekent, kost en wat het me oplevert. Ik offerde tijd op voor God. Tijd is vaak een begrip waar ik gebrek aan heb. Als mensen vragen of we kunnen afspreken, zeggen we vaak: ‘Sorry, geen tijd.’

Met God is dat vaak ook zo. 'Geen tijd hoor nu...' Ik geloof dat wanneer we geen gerichte tijd met God doorbrengen, satan op het puntje van zijn stoel zit om die tijd op te vullen met oppervlakkigheden. Ja, we wijden ons vaak toe aan de meest originele of saaie statusupdate op Facebook: maar toewijding aan God? Voor je het weet leef je als christen van hoogtepunt naar hoogtepunt. Van festival naar festival. En in die tussenliggende tijd? Geen tijd. Geen tijd met God en voor God in elk geval.

Nu moet ik denken aan David. David wordt uitgekozen maar het duurt een lange tijd voor het uiteindelijk zover is. In die tussenliggende tijd hoedt hij de schapen in de bergen en beschermt hij de kudde. Later gaat hij naar het kamp, om eten te brengen bij zijn broers. Het mooie van David is, dat hij er voor zorgt dat de kudde veilig wordt achtergelaten. Ja, David toont toewijding en verantwoordelijkheid.

Ik geloof dat we verantwoording hebben voor de tussenliggende tijd. De tijd dat er geen 'holy smoly momentje' is of geen 'fire of God' zaligheden: we weten allemaal wel hoe het zit. Je relatie met Jezus wordt vergeleken met een fundament. In eerste instantie geloof ik dat we de Bijbel, het Woord van God, nodig hebben om op het fundament te bouwen. Stenen leggen. Muren bouwen. Ja, lees de Bijbel en bid elke dag, opdat je groeien mag.

Ik hoor christenen om me heen brullen dat het 'dan wel gebeuren gaat als God ze geroepen heeft'. Dat kan over een jaar of drie, vier zijn. Maar toch geloof ik dat het net zo goed hier en nu gebeurd. Dat God ook vandaag jouw naam roept en enkel verlangt naar tijd en aandacht. En als we dan heel stil zijn, onze laptop dicht doen, onze telefoon op stil zetten en als we dan eindelijk stil worden en ons afsluiten van alle digitale communicatie: dan kan Hij eindelijk beginnen met praten. En dan kunnen wij alles goed horen.

Over toewijding gesproken. Het is hoogst noodzakelijk. Wil je grote dingen met God beleven? Wees dan trouw in de kleine dingen.

Lucas 16: 10 zegt: 'Wie betrouwbaar is in het geringste, is ook betrouwbaar in de grote dingen, en wie oneerlijk is in het geringste is ook oneerlijk als het om veel gaat'.

Stella Kralt
 

Reageer op dit artikel

Er zijn 3 reacties geplaatst

#3 Chiel Fahner reageerde op 15 February 2012:

AMEN. Je maakt hier een keihard statement waar de christenen van vandaag een grote les uit kunnen leren. Bedankt!

#2 Remco reageerde op 11 February 2012:

Amen!
Mooie en belangrijke inleiding, ik geloof dat dat ervan getuigd dat we nooit zonder de Heilige Geest Gods woord kunnen verkondigen =D

#1 Erwin reageerde op 31 January 2012:

Amen! ;)

Absoluut waarheid!