Soul Survivor

 

Ik kan niet goed huilen. Of, ik bedoel meer: ik kan wel huilen. Tranen over je wangen laten rollen, dat gaat vanzelf. Maar ik vind het heel moeilijk als ik moet huilen. Ergens schaam ik me ervoor, terwijl het de normaalste zaak van de wereld is. Twee jaar geleden ging het niet zo geweldig met me. Ik heb toen aan God gevraagd of Hij juist de sluizen van het huilen dicht wilde zetten. Los van God of Hij dat gedaan heeft of niet, ik was er maar al te blij mee dat ik niet om elk mooi woord of ander ontroerend goed in snikken uitbarstte. Want 'uitbarstte' mag je dan ook letterlijk nemen. Nee, ik veranderde in iemand die niet jankte, die heel nuchter in haar geloof stond en iemand die zich uiteindelijk kapot frustreerde aan het feit dat ze die gevoeligheid niet meer had. Of nog wel had maar niet uiten kon, want huilen lukte niet zo. En dan wordt het krampachtig. Dat lees je misschien al door de regels heen.

 

De tekst in Psalmen is een noodkreet. 'Ontferm U over mij Heer...' De schrijver schreeuwt het uit naar God. Emoties zijn niet populair om over te praten. Misschien als je sociale studies doet, maar over het algemeen zijn we over emoties wat beleefder. Mannen zijn daarin nog een stuk afstandelijker dan vrouwen. Terwijl de Psalmen juist geschreven zijn door mannen, mannen met een diepe relatie met God. De schrijver zegt verder dat zijn lichaam afzwakt door het verdriet. Dat klopt, als je vaak huilt en je verdriet is zo intens, dan raak je vermoeid. Je lichaam heeft rust nodig. Verdriet kost energie. 

 

Ik schreef over de kramp en hoe ik ermee om ben gegaan. Het wordt dan een moeten en presteren, terwijl dat vanuit God helemaal niet zo ligt. Ik geloof dat we God onze gebrokenheid mogen tonen. Dat klinkt helemaal niet aantrekkelijk en in de kerk lijkt het vaak meer te gaan om de gelikte aanbidding. Maar zo zit het dus juist niet alleen maar. Ik kan me herinneren dat ik ooit in Amsterdam in een gemeente was. Toen de dienst begon stapte de zanger naar voren en hij zei heel eerlijk dat hij niet in shape was met zichzelf. Hij zag heel erg tegen de aanbidding op. Dit was alles wat hij had voor ons. En voor God. We baden voor hem en ik ervoer de meest geweldige aanbidding ooit. Ook al was het zo simpel met 1 gitaar en een trommel, een gebroken zanger, maar vooral de puurheid en de authenticiteit van de dappere jongen, die gewoon zijn gebrokenheid toonde. Dat is aanbidding! Dat is wat de schrijver uit de Psalm meent, letterlijk gebroken van vermoeidheid en geestelijk kapot, want dat is gewoon wat er op dat moment is. 

 

Kan jij vanuit je diepste schreeuw naar God toe gaan? Voor mij is het dagelijks een strijd. Dan wil ik huilen, want van binnen voelt dat zo en dan gebeurd er niets. Geen tranen. Maar ik weet dat God er is. En dan schreeuw ik tot Hem en meestal schreeuwt Hij nog terug ook. Of de andere keer fluistert Hij. Alle kramp even vergeten. Het presteren, het willen of het niet kunnen en gewoon heerlijk tot rust komen bij God. Dat is aanbidding, je gebrokenheid tonen bij Iemand die je in elkaar wil lijmen. 

 

Stella Kralt