Nader tot God, dan zal hij tot u naderen

Nader tot God, dan zal hij tot u naderen (Jac.4:8)

Ik hoor niet bepaald tot de doelgroep, toch is het Soul Survivor jongerenfestival voor mij een jaarlijks hoogtepunt. Tijdens de 2012 editie realiseer ik me weer waarom. Soul Survivor is een plek van pure aanbidding en ontmoeting, een plek waar God’s liefde alle ruimte krijgt. En in die ruimte doet God Zijn onnavolgbare en magistrale werk. Het mooiste en ingrijpendste wat op de wereld bestaat: vergeving, heling en herstel. Op die plek van aanbidding komen jonge levens in aanraking met God’s Vaderhart en jaagt de bovennatuurlijke liefde van Jezus soms met orkaankracht door verwonde harten om leugens te breken en vrijheid te brengen. Tranen van gebrokenheid – afgrijselijk hoeveel bagage sommige jongeren al jaren meezeulen – worden tranen van vreugde. Ik krijg nooit genoeg van de beelden die dat met zich mee brengt: gezichten die voor je ogen veranderen door overgave, intense blijdschap en vervulling. Het raakt me iedere keer weer diep. Dit moois wil ik voor geen goud missen en het geeft me hoop voor de kerk.
 
Op de laatste festivalmorgen word ik huilend wakker. God’s tranen rollen over mijn wangen en Zijn verdriet over Zijn kerk scheurt door mijn ziel. Ik ben totaal van slag en probeer weinig succesvol de gierende emoties te kanaliseren. Met betraande ogen denk ik aan de vele jongeren die een ontmoeting hadden met de Allerhoogste en straks weer teruggaan naar hun eigen kerk. Zal hun verhaal, hun verandering begrepen worden? Zullen ze iemand vinden die ze opvangt, aanmoedigt en bij de hand neemt? Zal hun kerk verder bouwen of juist proberen te smoren? Zal het vuur wat Jezus ontstoken heeft voeding vinden en blijven branden?
 
Hoe kan het toch dat de kerk leegloopt terwijl de Heer van de kerk zoveel genade en liefde geeft? Hoe kan het toch dat de kerk vaak zo krachteloos is terwijl de Heer van de kerk een onuitputtelijke krachtbron is? Ik denk met een brok in m’n keel aan het gesprek met onze campingburen, aan hun pijn over hun vroegere kerk, de “kerk met de stok” zoals ze het noemden. Geloof volkomen doodgeslagen door institutioneel handelen. Ik denk aan het schrijnende verhaal van die andere campingbuurman, bitter door de tactloze liefdeloosheid waar hij tegenaan liep. Ik hoop van ganser harte dat we iets van Jezus’ liefde hebben kunnen overbrengen, iets wat God kan gebruiken om ook deze mensen weer terug te winnen.
 
De kerk heeft veel goeds gebracht en daar ben ik oprecht dankbaar voor. Toch blijft het verdriet knagen om de vele slachtoffers die de kerk gemaakt heeft en nog steeds maakt. Hoe kan het toch dat de kerk in Nederland soms zo’n schrale afspiegeling is van haar oprichter? Is het vurige liefde voor Hem, die Zijn kerk bijeenbrengt of liefde voor het instituut; is het verlangen naar meer of gewoon gewoonte; is het een liefdesrelatie of een verstandshuwelijk? Wat zou gebeuren als iedere kerk in Nederland radicaal zou veranderen naar het beeld van haar oorsprong? Geen verdeeldheid en labeltjes meer, alleen nog kerkmuren om een dak te dragen. Geen oordeel en veroordeling meer, alleen nog die zinderende liefde die Jezus zo kenmerkte, waar hoeren en tollenaars op afkwamen omdat bij Hem ontferming was. Als die allesoverheersende onvoorwaardelijke liefde toch eens het hart van Zijn kerk zou zijn.
 
Bij Soul Survivor heb ik weer beleefd waar ik naar hunker. Naar een plek van diepe aanbidding, van vreugde en uitbundigheid, van stilte en ontmoeting, van liefde en herstel……een plek waar levens ingrijpend worden veranderd. Dat is mijn hartsverlangen voor de kerk van Nederland. De kerk als plek waar christenen samenkomen om de Heer van de kerk te aanbidden en te ontmoeten, waar Zijn liefde onbelemmerd kan stromen en Zijn Geest kan waaien, waar levens veranderen tot eer van Hem. Alleen zo’n kerk kan en zal verschil maken in ons zo zieke en verscheurde land.
 
Het was een ander festival dan anders en op een of andere manier heeft God’s liefde me anders geraakt dan anders. Met een hart vol dankbaarheid rijden we terug naar ons plekje in Zijn kerk, Zijn stad en Zijn land. Ik denk aan de jongeren die we hebben gezien, gesproken, ge-hug’d en waarmee we mochten bidden. Ondanks het schrijnende plekje in mijn hart krijg ik weer hoop voor Nederland want mijn God laat niet los wat Zijn hand begon…….NOOIT!

Willem Eshuis

Reageer op dit artikel

Er is 1 reactie geplaatst

#1 elizabeth reageerde op 15 February 2013:

Van Vader God kreeg de mens de vrije wil van het Goede en het Kwade, bovenop de kerk regeert de Duivel, die heeft Gods kinderen zover gebracht, Zodat de mensen, Gods Schapen, op de kerk neer gingen kijken, dit was het werk van de duivel.ze stonden niet in de Kracht van God en Hun Geloof, de Heilige Geest hadden hun nog niet ontvangen, het Vuur van je Hart In God.en Zijn Zoon Jezus Christus.