Wat is christelijke volwassenheid?
Er zijn nog geen reacties geplaatstAls een van de zes kinderen uit een veilige christelijke familie bracht ik mijn kinder- en tienerjaren door als trouw lid van onze kerk. Een kerk die zich in woord en daad richtte op christelijke levensstijl in alle facetten van ons leven. We werden aangemoedigd om een persoonlijke relatie met Jezus te ontwikkelen en te leven (en lief te hebben) volgens zijn voorbeeld.
Tegen het einde van mijn tienertijd ging ik, zoals zovelen, naar een hogeschool. Ik was vol visie en helemaal klaar om mijn perspectieven te verbreden. In mijn eerste studentenjaar vond ik het moeilijk om een kerk te vinden waar ik me bij aan wilde sluiten. En, mijn persoonlijke momenten met God leden behoorlijk onder mijn agenda. Beetje bij beetje leken ‘de dingen van God’ steeds minder relevant te zijn en zelfs beknellend te voelen. Het verlangen om ‘erbij te horen’ werd ineens veel groter.
Toch stopte ik nooit te geloven in God en wist ik diep van binnen dat Hij het beste met mij voor had. Ondanks de sterke christelijke fundamenten uit mijn jeugd, leek mijn geloof toch heel breekbaar en klein. ‘De wereld’ werd ineens veel te aantrekkelijk, waardoor er voor God maar een klein stukje overbleef.
Fraai?
Onzekerheden en pijn uit mijn verleden begonnen me te raken en mijn keuzes te beïnvloeden. Je begrijpt al dat mijn studentenjaren niet mijn allerfraaiste levensfase waren...
Het zou gemakkelijk zijn om mijn verminderde geestelijk leven toe te schrijven aan het gebrek aan een kerk en sterke christelijke vrienden. Ongetwijfeld speelden deze twee dingen er een grote rol in. Maar, terugkijkend besef ik dat ik een heel oppervlakkige relatie met God had opgebouwd. Hij was een vriend die ik zo af en toe eens opzocht en dan weer tijden niet zag. Zoals mij het beste uitkwam.
God is zo ongelofelijk genadig dat Hij me bleef zegenen op de momenten dat ik Hem om hulp vroeg. Maar, ik stond zijn levensveranderende aanwezigheid niet toe mij dagelijks te raken.
Zware klus
Mijn relatie met God voelde altijd als een zware klus. ’s Zomers ging ik naar conferenties zoals Soul Survivor waar ik altijd werd geraakt door de aanwezigheid van de Heilige Geest. Maar, ik kwam er niet achter hoe ik gedurende de rest van het jaar dicht bij God kon leven. Vooral niet met alle verleidingen die op me af werden gevuurd. Ik voelde me echt een gelovige die nog niet toe was aan vast voedsel.
Ik wist niet dat je jong kon zijn en tegelijkertijd een volwassen christen. Pas toen ik na mijn afstuderen in een huis met twee geweldige meiden die vol van God waren terechtkwam, begon ik dat te zien.
In hun leven zag ik wat het betekende om echt met God ‘te wandelen’. Ze waren volwassen in hun geloof zonder saai, irrelevant en veroordelend te zijn. Het tegenovergestelde, zelfs. Ze waren inspirerend, gezellig, dankbaar, liefdevol, bemoedigend en gefocust op Gods wil in hun leven, zodat ze in moeilijke tijden in Gods kracht staande konden blijven.
Gevangenis
Pete (mijn man) en ik waren laatst aan het lezen in de brieven die Paulus vanuit zijn gevangenschap schreef. Een van de dingen die me het meeste raakten was de christelijke volwassenheid die Paulus liet zijn, ondanks zijn verschrikkelijke situatie.
Filippenzen 3:8
“Alles wat mij winst was, heb ik om Christus’ wil schade geacht. Voorzeker, ik acht zelfs alles schade, omdat de kennis van Christus Jezus, mij Here, dat alles te boven gaat. Om zijn wil heb ik dit alles prijsgegeven en houd het voor vuilnis op dat ik Christus moge winnen...”
Paulus zag het volgen van Jezus Christus als zijn top-prioriteit. Dit kwam bij hem op de eerste plaats, vóór ALLE andere zaken. Hij was er hier niet op uit om heel heilig over te komen. Ik denk dat hij elk woord meende. Voor Paulus was al het andere niets meer dan *@! (vrij vertaald...).
Als wij ook al het andere als ‘vuilnis’ willen beschouwen, moeten we de allesovertreffende grootheid van het kennen van Jezus Christus’ leren. Als we ons focussen op het ‘Jezus Christus leren kennen’, worden alle andere zaken minder belangrijk. Zet het ‘tijd met God nemen’ hoger op je prioriteitenlijst. Tijd die je met Hem besteedt, verdien je dubbel en dwars terug.
Het lijkt misschien moeilijk om dagelijks tijd apart te zetten om naar God te luisteren en met Hem te praten, maar wanneer we Gods stem echt gaan horen, begint zijn Woord een directe invloed in ons leven te krijgen. Dit zal je helpen om vol vertrouwen te leven in de roeping en ‘volheid van leven’ die God voor jou heeft.
* Rachel Hughes leidt SoulSista in Engeland en is getrouwd met Pete Hughes.
Tegen het einde van mijn tienertijd ging ik, zoals zovelen, naar een hogeschool. Ik was vol visie en helemaal klaar om mijn perspectieven te verbreden. In mijn eerste studentenjaar vond ik het moeilijk om een kerk te vinden waar ik me bij aan wilde sluiten. En, mijn persoonlijke momenten met God leden behoorlijk onder mijn agenda. Beetje bij beetje leken ‘de dingen van God’ steeds minder relevant te zijn en zelfs beknellend te voelen. Het verlangen om ‘erbij te horen’ werd ineens veel groter.
Toch stopte ik nooit te geloven in God en wist ik diep van binnen dat Hij het beste met mij voor had. Ondanks de sterke christelijke fundamenten uit mijn jeugd, leek mijn geloof toch heel breekbaar en klein. ‘De wereld’ werd ineens veel te aantrekkelijk, waardoor er voor God maar een klein stukje overbleef.
Fraai?
Onzekerheden en pijn uit mijn verleden begonnen me te raken en mijn keuzes te beïnvloeden. Je begrijpt al dat mijn studentenjaren niet mijn allerfraaiste levensfase waren...
Het zou gemakkelijk zijn om mijn verminderde geestelijk leven toe te schrijven aan het gebrek aan een kerk en sterke christelijke vrienden. Ongetwijfeld speelden deze twee dingen er een grote rol in. Maar, terugkijkend besef ik dat ik een heel oppervlakkige relatie met God had opgebouwd. Hij was een vriend die ik zo af en toe eens opzocht en dan weer tijden niet zag. Zoals mij het beste uitkwam.
God is zo ongelofelijk genadig dat Hij me bleef zegenen op de momenten dat ik Hem om hulp vroeg. Maar, ik stond zijn levensveranderende aanwezigheid niet toe mij dagelijks te raken.
Zware klus
Mijn relatie met God voelde altijd als een zware klus. ’s Zomers ging ik naar conferenties zoals Soul Survivor waar ik altijd werd geraakt door de aanwezigheid van de Heilige Geest. Maar, ik kwam er niet achter hoe ik gedurende de rest van het jaar dicht bij God kon leven. Vooral niet met alle verleidingen die op me af werden gevuurd. Ik voelde me echt een gelovige die nog niet toe was aan vast voedsel.
Ik wist niet dat je jong kon zijn en tegelijkertijd een volwassen christen. Pas toen ik na mijn afstuderen in een huis met twee geweldige meiden die vol van God waren terechtkwam, begon ik dat te zien.
In hun leven zag ik wat het betekende om echt met God ‘te wandelen’. Ze waren volwassen in hun geloof zonder saai, irrelevant en veroordelend te zijn. Het tegenovergestelde, zelfs. Ze waren inspirerend, gezellig, dankbaar, liefdevol, bemoedigend en gefocust op Gods wil in hun leven, zodat ze in moeilijke tijden in Gods kracht staande konden blijven.
Gevangenis
Pete (mijn man) en ik waren laatst aan het lezen in de brieven die Paulus vanuit zijn gevangenschap schreef. Een van de dingen die me het meeste raakten was de christelijke volwassenheid die Paulus liet zijn, ondanks zijn verschrikkelijke situatie.
Filippenzen 3:8
“Alles wat mij winst was, heb ik om Christus’ wil schade geacht. Voorzeker, ik acht zelfs alles schade, omdat de kennis van Christus Jezus, mij Here, dat alles te boven gaat. Om zijn wil heb ik dit alles prijsgegeven en houd het voor vuilnis op dat ik Christus moge winnen...”
Paulus zag het volgen van Jezus Christus als zijn top-prioriteit. Dit kwam bij hem op de eerste plaats, vóór ALLE andere zaken. Hij was er hier niet op uit om heel heilig over te komen. Ik denk dat hij elk woord meende. Voor Paulus was al het andere niets meer dan *@! (vrij vertaald...).
Als wij ook al het andere als ‘vuilnis’ willen beschouwen, moeten we de allesovertreffende grootheid van het kennen van Jezus Christus’ leren. Als we ons focussen op het ‘Jezus Christus leren kennen’, worden alle andere zaken minder belangrijk. Zet het ‘tijd met God nemen’ hoger op je prioriteitenlijst. Tijd die je met Hem besteedt, verdien je dubbel en dwars terug.
Het lijkt misschien moeilijk om dagelijks tijd apart te zetten om naar God te luisteren en met Hem te praten, maar wanneer we Gods stem echt gaan horen, begint zijn Woord een directe invloed in ons leven te krijgen. Dit zal je helpen om vol vertrouwen te leven in de roeping en ‘volheid van leven’ die God voor jou heeft.
* Rachel Hughes leidt SoulSista in Engeland en is getrouwd met Pete Hughes.
RSS
english information