Waar huilen we om?
Er zijn nog geen reacties geplaatst* door Daniël Hoogteijling
Marlies en ik zijn nogal onder de indruk van het nieuws dat we horen uit Sudan, dat grenst aan ons land. In Darfur vallen per dag duizenden doden door de rebellen die rondtrekken en mensen afslachten.
Ik kan me herinneren dat ik een aantal jaar geleden in de bus van school naar huis zat en dat ik me zorgen maakte over van alles en nog wat. Dingetjes die niet lekker liepen en de toekomst waar ik bezorgd om was, enzovoorts. En toen kwamen er twee lui vlak bij me in de bus zitten. De een begon aan de ander te vertellen dat hij problemen had. Ik vond het vreemd dat hij er in de bus zo openlijk over sprak, maar deze jongen had het echt niet gemakkelijk. Meeluisterend naar zijn verhaal merkte ik dat al mijn dingetjes waar ik zo hard over nadacht in het niets begonnen te verdwijnen.
Ik realiseerde me dat ik vastgelopen was in mijn eigen wereldje en dat ik me niet meer bewust was van de wereld om mij heen. Als we de nood om ons heen onder ogen zien, zie je dingen ineens in perspectief. Als een familielid of vriend overlijdt realiseer je je ineens wat écht belangrijk is.
Wegvluchten?
Het maffe is dat ik het ergens bevrijdend vind om andermans nood te zien. Niet dat ik erdoor wegvlucht uit de realiteit van waar ik zelf aan moet werken of dat ik op ander mans pijn kick, maar ik wil iemand zijn die niet alleen bezig is met het verbeteren van zijn eigen leven. Ik wil kunnen huilen om de wereld en haar nood om mij heen. Om dat te kunnen doen is het goed om af en toe met deze nood in contact te komen. Je kunt vanuit de comfort van je eigen huis bidden voor de kinderen in Afrika die honger leiden, maar als je er naartoe gaat, een ondervoed kind in de ogen kijkt en de hopeloosheid van de situatie beseft, dan verandert er iets.
Ik hoorde van een gerespecteerd leider uit Amerika die een reis door verschillende landen maakte om te spreken. Omdat God door de Bijbel tot hem begon te spreken over zijn hart voor de armen, besloot hij om een tussenstop in Egypte te maken. Hij bezocht een sloppenwijk in Caïro, omdat hij begrepen had dat de situatie er beroerd was, en hij Gods bewogenheid wilde ervaren. Dat soort dingen verandert ons.
Zelf was ik veertien jaar oud toen ik voor het eerst oog in oog met armoede stond. Teruggekomen in Nederland realiseerde ik me hoe ondankbaar ik was. Het veranderde mijn leven.
Danken voor het eten
Marlies en ik leren nu in Kenia van onze Afrikaanse vrienden om dankbaar te zijn en te realiseren dat onze bezittingen niet vanzelfsprekend zijn. God heeft ons voorzien! Ik vind het een voorrecht om arme vrienden te hebben die maar vasten omdat ze geen geld voor eten hebben. Vrienden die God echt vanuit hun hart danken als ze bidden voor het eten. Mensen om me heen die me stil doen staan bij wat we van God hebben gekregen en hoe God altijd voor ons gezorgd heeft.
Er is zo veel te leren, hier. In de Psalmen staat dat God bij de gebrokenen van hart is. En ik ben me bewust van Gods tegenwoordigheid als ik me realiseer hoeveel pijn er om me heen is. Net als dat ik een jongen in Nederland een hug gaf die huilde omdat zijn moeder overleden was. Net als toen ik een jongen in de ogen keek die voelde dat de duivel hem aanviel en die zwarte schimmen op zijn bed zag en steeds bang was. Gods hart gaat uit naar de gebrokenen van hart en wij kunnen dat niet negeren. God wil ons gebruiken om een verschil uit te maken. Jezus kwam om leven in overvloed te geven. Hij woont in ons en wil ons ervoor gebruiken. Laten we ons niet afsluiten en ons terugtrekken in onze eigen wereld, maar onze ogen openen en Gods liefde doorgeven.
* Daniël Hoogteyling was vanaf het begin bij Soul Survivor Nederland betrokken en woont nu met zijn vrouw Marlies in Kenia.
Marlies en ik zijn nogal onder de indruk van het nieuws dat we horen uit Sudan, dat grenst aan ons land. In Darfur vallen per dag duizenden doden door de rebellen die rondtrekken en mensen afslachten.
Ik kan me herinneren dat ik een aantal jaar geleden in de bus van school naar huis zat en dat ik me zorgen maakte over van alles en nog wat. Dingetjes die niet lekker liepen en de toekomst waar ik bezorgd om was, enzovoorts. En toen kwamen er twee lui vlak bij me in de bus zitten. De een begon aan de ander te vertellen dat hij problemen had. Ik vond het vreemd dat hij er in de bus zo openlijk over sprak, maar deze jongen had het echt niet gemakkelijk. Meeluisterend naar zijn verhaal merkte ik dat al mijn dingetjes waar ik zo hard over nadacht in het niets begonnen te verdwijnen.
Ik realiseerde me dat ik vastgelopen was in mijn eigen wereldje en dat ik me niet meer bewust was van de wereld om mij heen. Als we de nood om ons heen onder ogen zien, zie je dingen ineens in perspectief. Als een familielid of vriend overlijdt realiseer je je ineens wat écht belangrijk is.
Wegvluchten?
Het maffe is dat ik het ergens bevrijdend vind om andermans nood te zien. Niet dat ik erdoor wegvlucht uit de realiteit van waar ik zelf aan moet werken of dat ik op ander mans pijn kick, maar ik wil iemand zijn die niet alleen bezig is met het verbeteren van zijn eigen leven. Ik wil kunnen huilen om de wereld en haar nood om mij heen. Om dat te kunnen doen is het goed om af en toe met deze nood in contact te komen. Je kunt vanuit de comfort van je eigen huis bidden voor de kinderen in Afrika die honger leiden, maar als je er naartoe gaat, een ondervoed kind in de ogen kijkt en de hopeloosheid van de situatie beseft, dan verandert er iets.
Ik hoorde van een gerespecteerd leider uit Amerika die een reis door verschillende landen maakte om te spreken. Omdat God door de Bijbel tot hem begon te spreken over zijn hart voor de armen, besloot hij om een tussenstop in Egypte te maken. Hij bezocht een sloppenwijk in Caïro, omdat hij begrepen had dat de situatie er beroerd was, en hij Gods bewogenheid wilde ervaren. Dat soort dingen verandert ons.
Zelf was ik veertien jaar oud toen ik voor het eerst oog in oog met armoede stond. Teruggekomen in Nederland realiseerde ik me hoe ondankbaar ik was. Het veranderde mijn leven.
Danken voor het eten
Marlies en ik leren nu in Kenia van onze Afrikaanse vrienden om dankbaar te zijn en te realiseren dat onze bezittingen niet vanzelfsprekend zijn. God heeft ons voorzien! Ik vind het een voorrecht om arme vrienden te hebben die maar vasten omdat ze geen geld voor eten hebben. Vrienden die God echt vanuit hun hart danken als ze bidden voor het eten. Mensen om me heen die me stil doen staan bij wat we van God hebben gekregen en hoe God altijd voor ons gezorgd heeft.
Er is zo veel te leren, hier. In de Psalmen staat dat God bij de gebrokenen van hart is. En ik ben me bewust van Gods tegenwoordigheid als ik me realiseer hoeveel pijn er om me heen is. Net als dat ik een jongen in Nederland een hug gaf die huilde omdat zijn moeder overleden was. Net als toen ik een jongen in de ogen keek die voelde dat de duivel hem aanviel en die zwarte schimmen op zijn bed zag en steeds bang was. Gods hart gaat uit naar de gebrokenen van hart en wij kunnen dat niet negeren. God wil ons gebruiken om een verschil uit te maken. Jezus kwam om leven in overvloed te geven. Hij woont in ons en wil ons ervoor gebruiken. Laten we ons niet afsluiten en ons terugtrekken in onze eigen wereld, maar onze ogen openen en Gods liefde doorgeven.
* Daniël Hoogteyling was vanaf het begin bij Soul Survivor Nederland betrokken en woont nu met zijn vrouw Marlies in Kenia.
RSS
english information