Dankbaar in Durban
Er is 1 353 mensen richting Durban?! Ja, zes Nederlanders, een paar Finnen en Duitsers en de rest is Brits. Wat we daar gaan doen? Ehm, die vraag was iets lastiger te beantwoorden, omdat ik voor de eerste keer meedeed aan een project van Soul Survivor (Soul Action). Het voelde als een sprong in het diepe, maar wel met het vertrouwen dat het een bijzondere tijd zou gaan worden…
Armoede!
Eenmaal in de township ‘Jamaica’ aangekomen kijk ik toch wel even mijn ogen uit. Het is moeilijk om precies te beschrijven, maar het is echt armoede! Veel mensen en kinderen lopen op straat tussen hun ‘huisjes’ door en je hoopt dat ze je niet als toeristen zien. De eerste dag was een kennismaking met de projectgroep en de mensen in en om de township. Je voelt meteen de bewogenheid onder elkaar en het is wonderlijk hoe je ervaart dat God erbij is en ons leidt.
Je hebt armoede! en armoede? Waarom een uitroepteken en een vraagteken, zul je je afvragen? Met armoede! bedoel ik het volgende:
De mensen uit ‘Jamaica’, maar ook de andere projecten in Durban, leven in materialistische armoede. Wat een oneerlijk verschil met onze westerse samenleving! Sommige krotjes hebben wel elektriciteit en water, maar toch het blijft zo ontzettend primitief. De huizen zijn zo klein; één huisje past ongeveer drie keer in mijn slaapkamer. Je realiseert: er is echt hulp nodig. Binnen twee weken wil je hulp bieden waar kan. Je weet dat je in die tijd een verschil kunt maken, maar niet de gehele armoede weg kunt nemen.
Armoede?
Met armoede? bedoel ik geestelijke armoede. Ik denk dat je terecht kunt zeggen dat de veel mensen uit de krottenwijken zo’n vertrouwen in God hebben en in Hem verheugd zijn, dat ze geestelijk rijk zijn. Als je het zo bekijkt kan de vraag armoede? Beantwoord worden met: Nee! Wat zijn deze mensen liefdevol en gastvrij en zo ontzettend dankbaar voor datgene wat ze wél hebben. Daar kunnen wij in onze westerse samenleving veel van leren. Hoe vaak klagen wij niet over datgene wat we niet of te weinig hebben. Geen nieuwe auto, te weinig geld…(niet moeilijk om aan te vullen toch?) En dan… wat wij vaak niet hebben, heeft onze buurman wel. Kortom jaloezie. Dit is zo anders in de krottenwijken. De mensen delen, zingen en zijn blij voor elkaar.
Begrijp me niet verkeerd dat de armoede! daar weg zou zijn, omdat er sprake van geestelijke rijkdom is. Wat ik bedoel te zeggen is dat het geweldig is om te zien hoe dankbaar de mensen in de townships zijn voor wat ze hebben en Gods leiding ervaren en daarop vertrouwen. Daarvan kunnen wij veel leren en het is fantastisch om daar hulp te bieden!
Allemaal leuke witte mensen
We hebben verschillende activiteiten ondernomen met de kinderen. Zij kregen vooral veel aandacht door spelactiviteiten die we met hen deden. Je merkt dat ze overal van genieten en toen een teamgenoot van me, met een van de kinderen mee naar huis liep, vroeg de moeder: “Wat doen jullie allemaal op het veld, want gisteren kwam mijn dochter thuis en vertelde me dat er allemaal witte mensen waren die heel leuk met de kinderen speelden. Bedankt, ze genieten er echt van!” Op zo’n moment wil je God danken! Dat wij dat kleine beetje verschil kunnen maken door Hem!
Ook hebben we kennisgemaakt met Nelly - oprichtster van de Summunye (wij zijn samen één) Support Group. Dit is een groep van vrouwen die HIV of aids hebben. Zij vertelden over hun groep en de activiteiten die ze doen. Ze maken o.a. sieraden om bezig te blijven en niet te hoeven denken aan de verschrikkelijke teleurstellingen die ze hebben meegemaakt. De mensen met HIV/ aids werden jaren geleden niet geaccepteerd en min of meer verbannen uit de samenleving. Hier hebben sommige vrouwen het nog behoorlijk moeilijk mee. Wat een fantastische groep vrouwen en wat zijn ze geweldig dankbaar. Ze zijn echt verheugd in Hem en kijken zo hoopvol naar de toekomst!
Mager en verzwakt
Ook hebben we daken van huizen van de mensen daar gerepareerd. Deze waren lek en door er zeil over te spannen zijn ze weer waterdicht. Er waren ook veel gezinnen waar we een bezoek aan brachten, omdat er iemand ziek was of om andere redenen. We gingen met die mensen bidden en Bijbel lezen. Het was verschrikkelijk om mensen zo ziek te zien. Het was niet gemakkelijk, maar ook hierin hebben we duidelijk Gods liefde en leiding ervaren. Ik herinner me nog goed een man die ziek op bed lag. Hij was erg mager en totaal verzwakt. Hij vond het moeilijk te geloven dat God hem kon genezen en dat God hem liefheeft. We hebben gebeden en uit de Bijbel gelezen. Je merkte duidelijk dat er iets gebeurde met de man. Hij begon te huilen en je voelde dat God bij hem was.
Ook kwamen we bij Coco (een respectvolle naam voor grootmoeder), zij werd al een dagje ouder. Wat een fantastische vrouw, die ik nooit zal vergeten! Zo lief en zo blij dat we kwamen. Ze begon te zingen en dankte God voor alles wat ze had!
Indrukwekkend
Dit is een klein stukje van een indrukwekkende periode. Het is geweldig om iets te betekenen voor de kinderen en mensen in Durban. Ik hoop dat mijn verhaal een beetje een beeld geeft van wat we in deze twee weken hebben gedaan. Ik denk er nog elke dag aan en kijk de foto’s vaak terug. Ik mis het echt en hoop ooit nog eens terug te gaan om nog meer hulp te bieden.
Karen
NB: Soul in the City Durban was van 8 juli t/m 21 juli 2009, georganiseerd door Soul Survivor Engeland.
RSS
english information