1 & 2 Korintiërs | Bijbel in één jaar

Door Annemiek Groeneweg

Er valt ontzettend veel te ontdekken in de brieven die Paulus aan de gemeente in Korinte stuurde. Als ik alles wat hij schrijft in punten zou willen samenvatten, zou ik ver over het cliché van de driepuntenpreek heen gaan. Dit wordt dan ook geen driepuntenpreek, maar voordat je begint met lezen vertel ik je wel drie dingen waarvan ik hoop dat je ze zult onthouden.

  1. Doe iets met de aanwijzingen die je krijgt, de ander geeft die omdat hij of zij van je houdt en om je op te bouwen – niet om je te pesten.
  2. Zoek niet je eigen voordeel, maar dat van de ander: bouw elkaar op. Onenigheid is geen wereldramp, maar laat het geen mensen van elkaar scheiden.
  3. Als het begin is geslaagd, kun je niet achteroverleunen. Blijf werken aan de groep waarvan je deel uitmaakt. Of dit nu je gemeente is of je vriendengroep.

Paulus stuurt de gemeente niet zomaar een brief, hij heeft via via gehoord dat het er niet goed gaat. Er zijn veel meningsverschillen en er is verdeeldheid onder de christenen. De Korinthiërs sturen Paulus brieven en stellen hem daarin vragen, maar die gaan niet over de ruzies in de gemeente. Ik stel me zo voor dat hij lucht kreeg van de gebeurtenissen in de stad en die verscheurdheid hem zoveel pijn deed, dat hij zich per direct op een brief stortte, om ‘zijn’ gemeente weer op de goede weg te helpen. Ik kan me ook voorstellen dat deze actie van Paulus in eerste instantie irritatie opwekte in de gemeente. Ze kunnen het toch prima zelf oplossen? Ze hebben toch niet gevraagd om deze hulp?

“Jij bent niet van deze wereld,
Jij bent niet van deze tijd
Jij strooit zout in open wonden
Ze zijn je liever kwijt dan rijk”

Deze zinnen komen uit ‘Niet Van Deze Wereld’, van Stef Bos. Als iemand mij ongevraagd advies geeft over iets waar ik geen hulp bij nodig denk te hebben, schieten soortgelijke dingen weleens door mijn hoofd. Als ze in Korinte een brief krijgen vol ongevraagd – maar wel nodig – advies, zijn ze Paulus misschien ook wel even liever kwijt dan rijk.

In de brieven die Paulus aan Korinte stuurt valt één ding vooral op. Bij alles wat hij schrijft, betrekt hij het evangelie. Ook als hij misstanden aan de kaak stelt is de rode draad hierin liefde. Gods liefde als kern van het evangelie, maar ook liefde voor anderen – nog meer dan voor jezelf – is wat de gemeente uiteindelijk bijeen zal houden. In  1 Korintiërs 3:6-9 staat:

Ik heb geplant, Apollos heeft gegoten, maar God heeft laten groeien (…) Want Gods medearbeiders zijn wij. Gods akker en Gods bouwwerk bent ú.

Lees meer op www.bijbeljaar.nl/gemist [dag 219]

Dat betekent: werk aan de winkel! Een gemeente wordt geplant en daarna moet er samen worden verder gebouwd. Even verderop legt hij de gemeente uit dat zij Gods tempel zijn en dus überheilig (1 Korintiërs 3:16-17). Voor zoiets moois en bijzonders moet worden gezorgd en dat is wat Paulus doet doormiddel van deze brieven. De tweede brief is hard nodig, als blijkt dat de eerste niet zo goed wordt ontvangen en tussen sommige gemeenteleden nóg meer onenigheid ontstaat. De heilige tempel die de gemeente is, lijkt verder af te brokkelen in plaats van opgebouwd te worden door Paulus’ goedbedoelde raad.

De brief aan Korinte opent met een dankzegging voor de genade en liefde die de gemeente van Korinte van God heeft ontvangen, want dat is in alles de basis. Ondanks alles wat misgaat lijkt hij te willen zeggen: er is genade! God houdt hoe dan ook van jullie!

Deze woorden van Paulus, laat ik vandaag ook mijn woorden zijn. Ik hoop dat ze een lichtpuntje zijn en dat je onthoudt wat Paulus Korinte ook vertelde in 1 Korintiërs 16:14:

Laat alles bij u in liefde gebeuren…

… en bekijk het leven door het brilletje van het evangelie van Jezus.

Lees meer op www.bijbeljaar.nl/gemist [dag 237]