Deuteronomium | Bijbel in één jaar

Door Amanda Lock

“Zo stierf Mozes, de dienaar van de Heer, daar in Moab, zoals de Heer gezegd had. En de Heer begroef hem in een vallei in Moab, tegenover Bet-Peor. Tot op de dag van vandaag weet niemand waar zijn graf is. Honderdtwintig jaar oud was Mozes toen hij stierf. Tot het laatst toe waren zijn krachten niet afgenomen en zijn ogen niet verzwakt. De Israëlieten, die in de vlakte van Moab bijeen waren, treurden om Mozes’ dood tot de dertig dagen van rouw voorbij waren. Ze luisterden naar Jozua, de zoon van Nun, omdat hij vervuld was van de geest van wijsheid sinds Mozes hem de handen had opgelegd. Daarmee deden de Israëlieten wat de Heer tegen Mozes had gezegd.
Nooit meer heeft Israël een profeet gekend als Mozes, met wie de Heer zo vertrouwelijk omging. Door zijn toedoen heeft de Heer in Egypte tekenen en wonderen laten zien aan de farao en zijn onderdanen, aan heel zijn land. Van alles wat Mozes’ krachtige hand verrichtte en van de daden waarmee hij alom ontzag inboezemde, is heel Israël getuige geweest.” – Deuteronomium 34:5-12

Dit zijn de laatste woorden in Deuteronomium. Best mooi, als iets dergelijks over je gezegd wordt op je begrafenis. In Exodus 1 wordt Mozes aan ons geïntroduceerd als een hulpeloos kind, dat in een rieten mandje dobbert over de Nijl en uiteindelijk door de dochter van de Farao als zoon wordt aangenomen. God redt het leven van Mozes en niet zomaar… Hij heeft een ontzettend groot plan met Mozes. Deze laatste woorden in Deuteronomium gaan over het einde van het leven van Mozes. Vier bijbelboeken lang hebben we gelezen over zijn leven, hoe hij opgroeide in het huis van de Egyptische Farao en vervolgens door God, middels een brandende braamstruik, geroepen wordt om zijn eigen Israëlische volk te redden. Hij komt daarmee recht tegenover het huis te staan waar hij is opgegroeid. God staat aan de kant van Mozes.

We lezen hoe het volk bevrijd wordt van slavernij en de bizarre tocht door de Rode Zee, met vervolgens de jaren in de woestijn. Dat volk, dat keer op keer gezegend wordt met redding, voedsel, voorspoed, maar toch lijkt te vergeten dat God hen al zoveel wonderen heeft laten zien en steeds weer zelf op zoek gaat naar hoe het beter kan. Mozes leidt hen overal doorheen. Ook aan Mozes wordt zo nu en dan getwijfeld, maar Mozes heeft zo’n directe verbinding met God, dat hij vol vertrouwen blijft en steeds weer het volk leidt naar waar God hen wil hebben. We zien dat Mozes soms pleit voor het volk, als God er even helemaal klaar is met hun geklaag. Mozes is een soort bemiddelaar tussen God en het volk Israel. Mozes heeft zelfs God van de achterkant mogen zien!

Tot op de dag dat hij sterft, op 120-jarige leeftijd, is hij gezond en fit. Op zijn laatste dag zegent hij alle stammen en dan sterft hij en wordt hij door God zelf begraven. Er wordt natuurlijk wel eens naar zijn graf gezocht, tot op vandaag is het nooit gevonden…

“Nooit meer heeft Israël een profeet gekend als Mozes, met wie de Heer zo vertrouwelijk omging.” (vers 10). Wat een voorrecht! Het gebed dat Nicky Gumble schrijft in de dagelijkse mail van bijbeljaar.nl, wil ik graag citeren, en natuurlijk mag je het ook voor jezelf bidden:

Heer, laat mij net als Mozes een hechte vertrouwelijke band met U hebben. Laat mij weten dat van oudsher God mijn schuilplaats is en dat zijn armen mij voor eeuwig dragen. (Deut. 33:27a)

Lees meer op bijbeljaar.nl/gemist [dag 111]