Efeziërs | Bijbel in één jaar

Door Martijn Mom

Wat is jouw diepste gebed? Jouw grootste verlangen? Heb jij een gebed dat je echt heel vaak gebeden hebt? Een gebed dat uitdrukt waar je diep van binnen enorm honger naar hebt? Een gebed dat puzzelstukjes op z’n plaats laat vallen? Dat van mij staat in Efeziërs.

Toen ik de Pabo deed, studeerde ik in Utrecht en nam ik dagelijks de bus vanuit Gorinchem. Soms luisterde ik dan een preek of een deel daarvan. Tijdens zo’n moment, in een wat opgepoetste herinnering met een mooie zonsopgang door de mist boven het weiland langs de A27, hoorde ik de spreker opeens een gebed bidden. Ken je het gevoel dat je, terwijl je even niet oplette, opeens wel weer aandacht hebt voor iets dat iemand zegt, wat dan ook opeens super relevant blijkt te zijn? Dat had ik toen ik dit gebed hoorde. Ineens luisterde ik weer naar de preek, soms een wonder op zich. De spreker verwoordde zo mooi een aantal van mijn diepste verlangens dat ik van binnen enorm enthousiast werd. Later kwam ik er wel achter dat hij vals gespeeld had, het was namelijk niet zijn eigen gebed. Het gebed kwam van Paulus, uit Efeziërs 3:14-21. Ik heb het daarna herschreven tot een gebed om zelf te bidden:

Hiervoor buig ik mijn knieën voor U, God, Vader van onze Heer Jezus Christus, naar wie de hele familie in de hemel en aarde is genoemd. Sta mij toe om, volgens de rijkdommen van Uw glorie, krachtiger gemaakt te worden met macht door Uw geest, in de innerlijke mens. Dat Christus in mijn hart mag verblijven door geloof; zodat ik geworteld en gegrond in de liefde, kan bevatten, samen met alle heiligen, wat de breedte en de lengte en de diepte en de hoogte is en de liefde van Christus mag kennen, die alle verstand te boven gaat, zodat ik gevuld zal zijn met de volledige volheid van God. Aan U die in staat is oneindig veel meer te doen dan ik kan vragen of denken, volgens de macht die in ons werkt, aan U is de glorie, in de kerk, door Christus Jezus, door alle eeuwen heen, in een wereld zonder einde. Amen.

Er staan zoveel mooie dingen in deze tekst, fantastisch! Je moet je soms even door de lange zinnen van Paulus heen worstelen, maar daardoor kun je er extra lang op knagen ;). Ik vind het echt super mooi dat Paulus op zijn knieën begint en bidt dat God kracht geeft (vers 16), zodat Jezus in ons hart kan wonen door geloof. Als je merkt dat God dit geeft (en dus niet dat jij er voor moet werken) neemt dit een hoop stress weg. Jezus komt niet alleen in je hart wonen, maar zorgt dat we geworteld en gegrond in Zijn liefde zijn! (v. 17) Dit gebed is niet alleen ons verlangen, maar ook dat van God, dus die is ‘in the pocket’!

Dan bidt hij verder dat wij allemaal, samen, helemaal (v. 18) de liefde van Jezus mogen leren kennen. Dat samen lees je ook terug in hoofdstuk 4. We zijn allemaal anders (v. 11), maar samen met elkaar, worden we volwassen (v. 13) en zien we alle dimensies van Zijn liefde (terug naar hoofdstuk 3:18). Blijkbaar hebben we iedereen nodig om de liefde van Jezus te kennen. Is dat wel mogelijk? Ik heb daar geen antwoord op, maar vind het wel heerlijk om te fantaseren over wat er gebeurt als dat lukt, met elkaar Zijn liefde kennen.

Wat denk jij dat er in de kerk gebeurt als we met elkaar Zijn liefde kennen? Bid je mee hiervoor? Uiteindelijk zal Jezus namelijk nog veel meer doen dan Paulus, wij samen of wie dan ook kunnen bidden of denken! (v. 20)

Lees meer op www.bijbeljaar.nl/gemist [dag 267]