Over(hoop) | Blogserie ‘Hoop’

Ken je dat? Dat iemand je iets vraagt en dat je in een moment van overmatig enthousiasme jubelt: ‘jaaaa, dat doe ik!’’ En, geef het een minuutje of twee, voordat er een legertje stemmetjes om je heen zwabbert. ‘’Ha, dat gaat je nooit lukken.’’ ‘’Jij bent niet getalenteerd genoeg’’, ‘’Jij bent niet mooi genoeg’’, ‘’Maar wanneer heb je ook alweer voor het laatst gesport, hmm, scharminkel!’’. Voordat je het weet heb je een hele lijst aan ‘ja, maars’ die je enthousiast aanmoedigen om vooral niets te doen.

Ongeveer twee maanden geleden had ik zo’n situatietje. Het ging ongeveer zo:
Emmie: ‘’Elise, wil jij een blogserie schrijven?’’

Elise: ‘’Ja, TUURLIJK. DOE ER MAAR TIEN.’’

Emmie: ‘’Tof, waar wil je het over gaan doen?’’

Elise: ‘’GA IK NOG EVEN OVER NADENKEN.’’

(stem: doe het over hoop, doe het over hoop.)

Elise: ‘’OVER HOOP!’’

Bedankt, still small voice. Net nu ik me alles behalve hoopvol voel.

Maar een paar maanden geleden had ik juist nog zo veel hoop. Ik kwam net terug van Bethel Church (California). Zij leven daar een cultuur van ‘God is altijd beter dan je denkt.’ Ik had hoop voor mijn toekomst: ik ging een toffe baan vinden. Hoop voor mijn lichaam: die pijn in mijn gescheurde heup ging verdwijnen. Hoop voor mijn hart: wat hield ik van de mensen om me heen en het werd elke dag mooier. Maar toen kwam Nederland weer in zicht. En terwijl ik landde in ons kleine koninkrijk, landde mijn gedachten ook. Maar niet op een fijn land: een land van onvrede. Een land van twijfel. Een land van pijn en moeite. Voordat ik het wist was de hoop langzaam aan het verdwijnen en de ‘ja maars’ stonden te popelen om mijn gedachten te overspoelen. Dan zag ik een video van een meisje die zich dramatisch op de grond liet vallen tijdens moderne dans en dacht: ‘Ja, maar dat zal ik nooit kunnen, want mijn heup.’ Een toffe baan: ‘Ja, maar bij al die andere banen werd ik ook niet aangenomen. Waarom bij deze wel?’

En toen dus deze blogserie. Over(hoop). Maar laat ik jullie maar gelijk even geruststellen: langzaam kwam de hoop terug. Ik begon mijn pijn met mensen te delen. Wijze mensen die zeiden: ‘Ho eens. Maar die gedachten zijn niet oké. De pijn mag er zijn. Maar God houdt jou vast. Hij heeft het beste met je voor. ’’

En toen kwam er hoop. En licht. Het maakte plaats voor die diepe overtuiging: ‘wacht even. Ik hoor bij Hem. En samen gaan we dit redden.’

Deze drie
Laten we het dus over hoop hebben. Geloof, hoop en liefde: deze drie. Vaak praten we veel over geloof en liefde. Wat geloof je en waarom? Hoe kunnen we liefhebben? Wat is Gods onvoorwaardelijke liefde? Maar what about die opborrelende bruisende kracht: hoop. Hoop: het idee dat, in welke omstandigheid ik ook zit, er is een God die in mij leeft die groter is dan deze wereld.

Genade en hoop zijn dikke vrienden. Ik zie dat terug in deze tekst:

19 Die hoop is als een betrouwbaar en zeker anker voor onze ziel, en gaat ons voor tot voorbij het voorhangsel, 20waar Jezus als voorloper al is binnengegaan, ten behoeve van ons: hij is hogepriester voor eeuwig, zoals ook Melchisedek dat was. (Hebreeën 6:19, 20)

Genade is dat Hij blij is als wij bij Hem komen. Dat Hij altijd achter dat tempeldoek is. Dat Hij je ziet aan komen en zal zeggen: ‘Ik zie al je twijfels, je pijn, je moeilijkheden, maar..’’ En dan komt Zijn ‘maar’. Maar, ik ben jouw God. Maar Ik leef in jou. Ik heb je dit beloofd. En Ik heb heel de hele aarde in mijn handen. Ik leef in jou. En Ik houd van jou. Altijd.

Hoop is Zijn ‘Ja, maars’.

En laat ik afsluiten met een tekst van mensen die behoorlijk in de put zaten (neem ik aan, want anders noem je je manuscript niet ‘klaagliederen’, nou niet echt een opbeurende ‘#lovemylife #livelifelove’ titel). En ik citeer dit uit één van mijn allerlievelingsvertalingen, de Naardense Bijbel. Wellicht iets minder makkelijk te lezen, maar intens poëtisch en letterlijk uit het Hebreeuws:

Het zijn de vriendschapsdaden van de Ene,

dat het niet met ons gedaan is,

dat zijn ontfermingen niet ten einde zijn;

Helemaal nieuw zijn zij,
ochtend na ochtend
groot is Uw trouw!

Hij, de Ene, is mijn deel,
zegge mijn ziel,
daarom blijf ik wachten
op Hem

In-goed is de Ene voor
wie hoopt op Hem
voor de ziel die Hem zoekt.

(Klaagliederen 3:22-25)

In en in goed is Hij. Dat is de hoop die in jou woont. Immanuël.

Heb een geweldige week en tot snel!

Muziektip: The Glorious Unseen- the hope that lies in you.

Na deze blog over hoop van Elise volgen er nog vier. Ze worden nog geschreven, maar met dit onderwerp moet het wel tof worden. Aan jullie de vraag: welke films vind jij hoopvol?